«دفترکودکی» با هدف انعکاس نظرات مختلف سیاسی و فکری در حوزه حقوق کودکان، به تلاشی مهم در راستای احقاق حقوق این گروه پرداخت. این هفتهنامه به بررسی وضعیت کودکان در ایران و دیگر نقاط جهان، نقشی که ساختارهای سیاسی بر سرنوشت آنان میگذارند و تاثیر هنر و ادبیات بر این مسائل پرداخت. این تلاشها به دور از مرزبندیهای سیاسی بود و بهدنبال گسترش آگاهی درباره حقوق کودکان در جامعه بود.
«دفترکودکی» تلاشی بود درجهت احقاق حقوق کودکان: راهی برای همراهی با جنبش احقاق حقوق کودکان در ایران. مبارزه برای تحقق حقوق کودکان اگرچه امری اجتماعی-سیاسی به حساب می آید اما ـ به زعم هیئت تحریریه این هفتهنامه- موضوعی کاملا غیرجناحی است. از این رو تمامی تلاش هیئت تحریریه دفترکودکی٬ و حمایت بی دریغ گردانندگان روزنامه٬ در همین راستا قرار داشت٬ تا فارغ از مرزبندیهای موسوم سیاسی به این صورت مسئله اجتماعی -سیاسی پرداخته شود. بنابراین تلاش شد در تمامی ۳۰ شماره این هفته نامه نظرات غالب جریانات فکری و سیاسی در حوزه حقوق کودکان منعکس شود. بی شک نقش جواد اکبرین در ساختن این فضای دموکراتیک غیرقابل انکار است.
حقوق کودک از نظر ما مجموعه ای از دستورالعمل های خشک حقوق بشری نیست بلکه موضوعی اجتماعی است که با مابقی حوزه های اجتماعی ارتباطی معنادار دارد. هدف نویسندگان دفترکودکی نیز جدای از این امر نبود: ترجمه مقالاتی در مورد کودکان از زبان هایی دیگر٬ بررسی مسائل کودکان در هنر و ادبیات٬ بررسی نقش ساختار های سیاسی در سرنوشت کودکان٬ تهیه ی گزارش های میدانی و تصویری از وضعیت کودکان در ایران و خارج از ایران از جمله فعالیت های دفترکودکی بود که هدف فوق را دنبال می کرد. امیدواریم تجربهی دفترکودکی سنگ بنایی باشد تا دیگر رسانههای فارسی زبان جدی تر به این مسئله بپردازند.
مرجعیت رسانهای بیش از آنکه به قدرت فنی یا گستره پوشش وابسته باشد، بر اعتماد مخاطب استوار است. صدا و سیما، با اتخاذ سیاستهایی که به محدودسازی صداها و یکسویه شدن روایتها انجامیده، این سرمایه را بهتدریج از دست داده و زمینه را برای انتقال مرجعیت به رسانههای دیگر فراهم
با تحول فناوری، رقابت رسانهها از سطح انتقال خبر فراتر رفته و به میدان شکلدادن به ادراک مخاطب از واقعیت رسیده است. در این میدان، مسئله دیگر فقط سرعت یا دقت نیست، بلکه نحوه قاببندی، برجستهسازی و در نهایت بازسازی واقعیت است. رسانه امروز تنها روایتگر نیست؛ در بسیاری موارد،
نظریه «جامعه کوتاهمدت» همایون کاتوزیان فقط توضیحی برای گذشته نیست؛ این نظریه امروز ایران را عریان میکند. جایی که حکومت با خشونت آینده را قربانی بقا میکند و بخشی از اپوزیسیون، با اخلاق فوریت و حذف، همان الگوی انقلابی را بازتولید میکند که مدعی نفی آن است. بحران امروز ایران
زبان دموکراسی در ایران امروز، گاه آنقدر تکرار میشود که معنا از دست میرود. برخی واژهها چون «انتخابات»، «حق تعیین سرنوشت» یا «گذار»، دیگر نه حامل محتوا، بلکه نقابهایی برای قدرتاند. در پسِ این واژگان، گاه همان نظم آشنای سلسلهمراتبی ایستاده؛ با چهرهای تازه، اما با همان شوق قدیمی برای
